Budowa pistoletu Glock 17 – najważniejsze elementy i zasada działania

Funkcjonowanie broni samopowtarzalnej zależy od współpracy kilku zespołów, które odpowiadają między innymi za ryglowanie i odryglowanie zamka oraz przeładowanie po strzale. Jednak budowa pistoletu Glock 17 różni się od rozwiązań spotykanych w tradycyjnych modelach kurkowych, ponieważ austriacka konstrukcja wykorzystuje mechanizm  z częściowo napinaną iglicą oraz system automatycznych zabezpieczeń Safe Action. Jakie elementy znajdują się w zamku i szkielecie? W jaki sposób współpracują one podczas cyklu pracy broni? W tym artykule omawiamy najważniejsze podzespoły, różnice pomiędzy generacjami oraz zasady prawidłowej konserwacji tego urządzenia. Zapraszamy do lektury!

Konstrukcja i podstawowe zespoły Glocka 17

Glock 17 jest pełnowymiarowym pistoletem samopowtarzalnym zasilanym amunicją 9 × 19 mm. Jego konstrukcja łączy polimerowy szkielet ze stalowym zamkiem i lufą. Ryglowanie broni następuje przez przekoszenie lufy w płaszczyźnie pionowej, wskutek czego pogrubiona część komory nabojowej wchodzi w okno wyrzutowe zamka. Zamiast zewnętrznego kurka zastosowano mechanizm spustowo-uderzeniowy z częściowo napinaną iglicą umieszczoną wewnątrz zamka.  Podczas omawiania budowy pistoletu Glock 17 trzeba wyróżnić pięć podstawowych zespołów:

• zamek – mieści iglicę ze sprężyną, bezpiecznik iglicy i wyciąg, podczas cyklu pracy przemieszcza się względem szkieletu,
• lufa – składa się z komory nabojowej, przewodu oraz powierzchni współpracujących z zamkiem i blokiem ryglowym,
• sprężyna powrotna z żerdzią – ulega ściśnięciu podczas ruchu zamka do tyłu, a następnie kieruje go do przedniego położenia,
• szkielet – stanowi podstawę całej konstrukcji oraz mechanizm spustowy, blok ryglowy, prowadnice zamka i elementy sterujące,
• magazynek – mieści naboje, natomiast znajdujące się w nim sprężyna i donośnik unoszą je do położenia umożliwiającego pobranie przez zamek.

Współpraca wymienionych części umożliwia wykorzystanie energii powstającej po strzale do usunięcia łuski oraz wprowadzenia kolejnego naboju do komory. Uszkodzenie albo nadmierne zużycie jednego podzespołu może więc wpłynąć na prawidłowe funkcjonowanie pozostałych mechanizmów tego pistoletu.

Zamek, lufa i zespół sprężyny powrotnej

Budowa zamka Glocka 17 jest podporządkowana kilku zadaniom wykonywanym podczas każdego cyklu pracy broni. W jego wnętrzu znajdują się iglica wraz ze sprężyną, bezpiecznik mechanicznie blokujący jej ruch do przodu oraz wyciąg chwytający kryzę łuski. Na zewnętrznej powierzchni osadzono natomiast przyrządy celownicze. Po zaryglowaniu czółko zamka zamyka komorę nabojową i podpiera dno łuski, a podczas ruchu do tyłu umożliwia jej wyciągnięcie oraz wyrzucenie poza pistolet.

Lufa składa się z komory nabojowej, przewodu nadającego pociskowi ruch obrotowy oraz powierzchni uczestniczących w ryglowaniu. Glock 17 działa na zasadzie wykorzystania energii krótkiego odrzutu, dlatego bezpośrednio po strzale zaryglowany zespół cofa się na niewielkim odcinku. Następnie tylna część lufy, obejmująca komorę nabojową, obniża się podczas współpracy z blokiem ryglowym, co powoduje rozłączenie obu podzespołów i pozwala zamkowi kontynuować ruch do tyłu. W tej fazie umieszczona pod lufą sprężyna powrotna zostaje ściśnięta. Zgromadzona w niej energia kieruje zamek do przedniego położenia. Zużycie lub uszkodzenie tego układu może zmienić tempo pracy części ruchomych oraz zakłócić przebieg przeładowania.

Polimerowy szkielet i elementy sterujące

Szkielet Glocka 17 obejmuje chwyt z gniazdem magazynka, kabłąk spustowy oraz przednią część stanowiącą podstawę dla zespołów ruchomych. Wykonanie korpusu z polimeru ogranicza jego masę, a zastosowany materiał nie ulega korozji. W miejscach poddawanych większym obciążeniom osadzono jednak części metalowe. Należą do nich prowadnice wyznaczające tor ruchu zamka oraz blok ryglowy, którego współdziałanie z lufą powoduje zmianę położenia jej tylnej części w kolejnych fazach cyklu. Takie połączenie materiałów pozwala przenosić obciążenia powstające podczas strzału i przeładowania.

Do elementów sterujących należą język spustowy, zatrzask magazynka i dźwignia zatrzymania zamka. Ich rozmieszczenie różni się częściowo w zależności od generacji pistoletu. Geometria chwytu wpływa na sposób trzymania broni oraz możliwość obsługi poszczególnych manipulatorów przy zachowaniu stabilnej pozycji ręki. Projektując kolejne odmiany, producent modyfikował fakturę rękojeści i kształt dolnej części chwytu wokół gniazda magazynka, a w nowszych wersjach wprowadził wymienne nakładki tylne, umożliwiające dopasowanie obwodu chwytu do wielkości dłoni użytkownika.

Mechanizm igliczny i system Safe Action

Glock 17 nie ma zewnętrznego kurka, ponieważ za uderzenie w spłonkę odpowiada iglica umieszczona wewnątrz zamka. Naciśnięcie języka spustowego kończy proces jej napinania, a następnie powoduje zwolnienie. Przed niezamierzonym strzałem chroni system Safe Action, w którym współdziałają trzy automatyczne mechanizmy. Pierwszy z nich stanowi bezpiecznik spustowy umieszczony w centralnej części języka – blokuje jego ruch do tyłu, dopóki oba elementy nie zostaną wciśnięte jednocześnie. Drugim jest znajdujący się w zamku bezpiecznik iglicy, który uniemożliwia jej przesunięcie w kierunku spłonki. W miarę zwiększania nacisku szyna spustowa unosi tę blokadę, usuwając ją z drogi iglicy. Trzeci mechanizm chroni przed jej zwolnieniem wskutek upadku broni, utrzymując szynę w odpowiednim położeniu aż do wykonania pełnego ruchu języka. Wszystkie trzy układy wyłączają się kolejno podczas oddawania strzału, a po ustaniu nacisku samoczynnie powracają do stanu aktywnego.

Jak przebiega cykl działania Glocka 17?

Budowa i zasada działania Glocka 17 umożliwiają wykorzystanie energii odrzutu do przeprowadzenia cyklu przeładowania pistoletu po oddaniu strzału. W początkowym położeniu lufa pozostaje zaryglowana z zamkiem, natomiast nabój znajduje się w komorze. Naciśnięcie języka spustowego uwalnia iglicę, która uderza w spłonkę, inicjując zapłon ładunku miotającego. Powstające podczas jego spalania gazy wprawiają pocisk w ruch, a odrzut powoduje cofnięcie zaryglowanego zespołu lufy i zamka.

Po krótkim wspólnym przemieszczeniu tylna część lufy obniża się, co prowadzi do odryglowania. Zamek kontynuuje drogę do tyłu: wyciąg utrzymuje kryzę wystrzelonej łuski, wyrzutnik kieruje ją na zewnątrz, a sprężyna powrotna zostaje ściśnięta. Zgromadzona w niej energia przesuwa następnie zamek ku przedniemu położeniu. W tej fazie kolejny nabój jest pobierany z magazynka i wprowadzany do komory. Na końcu lufa unosi się, co przywraca stan zaryglowania oraz przygotowuje broń do następnego strzału.

Glock 17 Gen2 a Gen5 – najważniejsze różnice konstrukcyjne

Pistolet Glock 17 Gen2 ma rękojeść bez profilowanych wgłębień na palce oraz wymiennych nakładek umożliwiających zmianę jej obwodu. Zatrzask magazynka umieszczono po lewej stronie, natomiast dźwignię zatrzymania zamka przystosowano przede wszystkim do obsługi prawą ręką. Dolna część chwytu nie została poszerzona wokół gniazda magazynka, dlatego zachowuje prosty profil. W lufie zastosowano z kolei gwint poligonalny. Drugą generację można rozpoznać również po braku szyny przeznaczonej do montażu dodatkowego wyposażenia.

W modelach Gen5 producent powrócił do rękojeści bez profilowanych wgłębień na palce, a jednocześnie zastosował wymienne nakładki tylne umożliwiające dopasowanie jej obwodu do dłoni użytkownika. Możliwość przełożenia powiększonego zatrzasku magazynka na prawą lub lewą stronę szkieletu oraz obustronna dźwignia zatrzymania zamka ułatwiają obsługę osobom prawo- i leworęcznym. Dolną część chwytu poszerzono natomiast wokół gniazda, co usprawnia wprowadzanie magazynka. W tej generacji zastosowano również lufę Glock Marksman Barrel ze zmienionym profilem przewodu oraz odpowiednio ukształtowaną koroną wylotową, co ma sprzyjać uzyskiwaniu powtarzalnych trafień. Różnice między Gen2 a Gen5 dotyczą zatem nie tylko wyglądu szkieletu, lecz także budowy poszczególnych podzespołów, rozmieszczenia elementów sterujących i możliwości dostosowania pistoletu do ręki strzelca.

Kontrola i konserwacja podzespołów Glocka 17

Ograniczona liczba zewnętrznych elementów sterujących upraszcza obsługę pistoletu Glocka 17, ale nie eliminuje potrzeby regularnej kontroli jego stanu. Po bezpiecznym rozładowaniu broni należy sprawdzać przewód lufy oraz komorę nabojową pod kątem zabrudzeń, osadów oraz oznak uszkodzenia. Zweryfikować trzeba również stan wyciągu, stalowych prowadnic i zespołu sprężyny powrotnej. Nagromadzone zanieczyszczenia mogą utrudniać swobodny ruch podzespołów, natomiast nadmierne zużycie sprężyny albo wyciągu wpływa na przebieg przeładowania. Zakres czyszczenia, rodzaj stosowanych preparatów i miejsca wymagające smarowania należy ustalać na podstawie instrukcji odpowiedniej generacji pistoletu – przykładowo kanał iglicy oraz znajdujące się w nim elementy powinny pozostać suche.  Samodzielne modyfikowanie mechanizmu spustowego, zabezpieczeń lub innych części może zakłócić ich współpracę. Naprawy oraz wymianę uszkodzonych podzespołów powinny zatem wykonywać osoby posiadające właściwe kwalifikacje.

Dowiedziałeś się, z jakich zespołów składa się Glock 17 oraz jak współpracują one podczas cyklu działania broni. Mechanizm spustowo-uderzeniowy odpowiada za napięcie oraz zwolnienie iglicy, zaryglowany zespół lufy i zamka uczestniczy w wykorzystaniu energii odrzutu, natomiast trzy automatyczne zabezpieczenia ograniczają możliwość niezamierzonego strzału. Warto także pamiętać, że poszczególne generacje tej broni zachowują podstawową zasadę działania, ale różnią się budową rękojeści, lufy oraz elementów sterujących. Jeżeli masz wymagane uprawnienia, możesz sprawdzić dostępne u nas pistolety Glock, a także dobrać magazynki oraz akcesoria służące do prawidłowego przechowywania i konserwacji sprzętu.